Μετά από 19 χρόνια: Το δικαστήριο υποχρέωσε την Κυπριακή Αρχή Ιπποδρομιών να καταβάλει 100.000 € σε βοηθό που έχασε το μάτι του στη δουλειά

Το Εφετείο επιβεβαίωσε την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας σε υπόθεση που εκκρεμούσε σχεδόν 19 χρόνια. Η Κυπριακή Αρχή Ιπποδρομιών κρίθηκε αποκλειστικά υπεύθυνη για εργατικό ατύχημα, κατά το οποίο ένας βοηθός κτηνιάτρου έχασε την όραση στο ένα μάτι.

Το δικαστήριο επιβεβαίωσε την υποχρέωση του οργανισμού να καταβάλει στον τραυματία 100.000 € ως αποζημίωση για την απώλεια όρασης και τη μειωμένη ικανότητα εργασίας. Οι προσπάθειες προσφυγής τόσο για την ευθύνη όσο και για το ποσό της αποζημίωσης απέτυχαν.

Το περιστατικό συνέβη στις 28 Απριλίου 2006 σε φάρμα στην περιοχή Άγιος Τριμιφίας. Ο βοηθός κτηνιάτρου συνόδευε τον κτηνίατρο κατά τη διαδικασία εμφύτευσης μικροτσίπ στα πουλάρια.

Η διαδικασία ήταν τυπική: ο ιδιοκτήτης της φάρμας κρατούσε το πουλάρι από τα αυτιά εμπρός, ο βοηθός το κρατούσε από την ουρά πλάγια και ο κτηνίατρος εισήγαγε το μικροτσίπ στην περιοχή του λαιμού. Τα πρώτα τρία ζώα μικροτσίπηθηκαν επιτυχώς.

Κατά την εργασία με το τέταρτο πουλάρι, η κατάσταση άλλαξε ξαφνικά: το ζώο έσκυψε απότομα το κεφάλι, ξέφυγε από τα χέρια του ιδιοκτήτη, εκσφενδονίστηκε μπροστά και κλώτσησε με τα πίσω πόδια. Η κλωτσιά χτύπησε τον βοηθό στο δεξί μάτι. Δεν πρόλαβε να αντιδράσει.

Το δικαστήριο σημείωσε επίσης έναν επιπλέον παράγοντα κινδύνου: η μητέρα του πουλαριού ήταν κοντά, ανήσυχη, κινούνταν ελεύθερα στον χώρο και αντιδρούσε ενεργά στην κατάσταση.

Η τριμελής σύνθεση των δικαστών τόνισε ότι ο εργοδότης οφείλει να λάβει όλα τα λογικά προβλέψιμα μέτρα για την προστασία των εργαζομένων.

Το δικαστήριο ανέφερε ότι η απρόβλεπτη αντίδραση του αλόγου αποτελεί προφανή επαγγελματικό κίνδυνο. Ωστόσο, η Αρχή Ιπποδρομιών δεν παρείχε στον εργαζόμενο τον κατάλληλο προστατευτικό εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένου ειδικού κράνους. Δεν υπήρχαν αποδείξεις ότι ο τραυματίας θα μπορούσε να αποτρέψει το περιστατικό μόνος του.

Το δικαστήριο επιβεβαίωσε τη δικαιολογημένη καταβολή 100.000 €. Κατά το χρόνο του περιστατικού, ο τραυματίας ήταν νέος και οι τραυματισμοί του είναι μόνιμοι, επηρεάζοντας τόσο την υγεία όσο και τις εργασιακές δυνατότητες.

Μετά από 19 χρόνια νομικών διαδικασιών, η υπόθεση ολοκληρώθηκε με τελική απόφαση υπέρ του τραυματία.