Η νομοθεσία της Κύπρου δεν απαγορεύει σε καταδικασμένους εγκληματίες να εργάζονται σε παιδικές κατασκηνώσεις

Σε έκθεση της εφημερίδας «Politis» εκφράζεται σοβαρή ανησυχία για την ασφάλεια των παιδιών στις κατασκηνώσεις της Κύπρου, αναφέροντας ότι η λειτουργία των παιδικών κατασκηνώσεων γίνεται χωρίς καμία νομική βάση.

Παρά τον μεγάλο αριθμό παιδιών που τις επισκέπτονται κάθε χρόνο, δεν υπάρχουν σαφείς κανόνες ή μηχανισμοί ελέγχου για τις εγκαταστάσεις και το προσωπικό.

Τα στοιχεία που παρουσιάζονται από την «Politis» σοκάρουν. Σήμερα ακόμη και άτομα με ποινικό παρελθόν, συμπεριλαμβανομένων καταδικασθέντων για σεξουαλικά εγκλήματα, μπορούν να δημιουργούν και να διαχειρίζονται παιδικές κατασκηνώσεις χωρίς καμία εποπτεία.

Επιπλέον, στο προσωπικό των παιδικών κατασκηνώσεων συχνά εργάζονται ανήλικοι ηλικίας 16-17 ετών, με ελάχιστη ή καθόλου εκπαίδευση στην ασφάλεια των παιδιών ή στην παροχή πρώτων βοηθειών.

Το 2017, ο Επίτροπος για τα Δικαιώματα του Παιδιού εξέδωσε τρεις εκθέσεις, καλώντας για ρύθμιση αυτού του ζητήματος, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Όπως επισημαίνει στην έκθεσή της η Ανδριά Γεωργίου, δεν υπάρχει ούτε κατάλογος «αδειοδοτημένων κατασκηνώσεων», επειδή δεν υπάρχει σχετική νομική βάση.

Ταυτόχρονα, η ευθύνη για την επιλογή της κατασκήνωσης και την ασφάλεια των παιδιών βαρύνει αποκλειστικά τους γονείς, που οι ίδιοι κρίνουν αν η κατασκήνωση είναι κατάλληλη ή όχι.

Το 2021, ο βουλευτής οικολογίας Χαράλαμπος Θεοπέμπτου κατέθεσε νομοσχέδιο, σύμφωνα με το οποίο θα δημιουργούνταν Επιτροπή Ελέγχου που θα καθόριζε τα κριτήρια για τους χώρους και το προσωπικό και θα διασφάλιζε την τήρηση των υγειονομικών κανόνων. Ωστόσο, το νομοσχέδιο παραμένει υπό εξέταση, καθώς κανένα υπουργείο δεν ανέλαβε την εποπτεία της προτεινόμενης επιτροπής.

Οι καταγγελίες που έχουν υποβληθεί στον Θεοπέμπτου περιγράφουν περιστατικά όπου παιδιά μεταφέρονταν με ακατάλληλα μέσα, όπως σε καρότσα φορτηγού, και όπου οι χώροι υγιεινής και διατροφής λειτουργούσαν χωρίς έλεγχο. Αν και οι αρμόδιες αρχές αναγνωρίζουν την ανάγκη νομοθετικής ρύθμισης, παραμένουν αδρανείς, με αποτέλεσμα το ζήτημα να παραμένει ανοικτό: ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;